Aktywne Centrum Rozwoju - Dragonfly - Polski Psycholog w UK - Logo

AKTUALNOŚCI

PARTNERZY

Jesteś tutaj: Home 9 DDA 9 Jak może wyglądać terapia dla osób z syndromem DDA?

Jak może wyglądać terapia dla osób z syndromem DDA?

Istnieje kilka możliwości leczenia osób z syndromem DDA. Jedną z nich jest terapia indywidualna, na której w zależności od potrzeb, nasilenia objawów i podejścia jakim pracuje terapeuta, spotkania mogą odbywać się od jednego w miesiącu do dwóch tygodniowo. Zazwyczaj czas trwania sesji indywidualnej mieści się między 45 a 60 minut.

Bardzo popularne są spotkania grupowe liczące od 8-16 osób, w których uczestniczą dorosłe osoby (które ukończyły 18 r. ż), mają podobne doświadczenia wzrastania w dysfunkcyjnym środowisku i wspólnie z terapeutą rozpoznają własne problemy, które wynikają z dorastania w rodzinie alkoholowej.

Jest wiele form terapii grupowej. Zazwyczaj (w Polsce) w ośrodkach leczenia uzależnień i współuzależnienia sesje grupowe dla osób z syndromem DDA odbywają się raz w tygodniu około 2-3 godzin przez okres 12-24 miesięcy. Inną popularną formą terapii grupowej są tygodniowe obozy terapeutyczne, na których większość dnia jest przeznaczona na terapię w różnych formach (arteterapia, muzykoterapia, psychodrama, choreoterapia, i wiele innych). Zazwyczaj łączy się powyższe formy terapii grupowej.

Do najpopularniejszych form terapii osób z syndromem DDA należy łączenie spotkań indywidualnych i grupowych. Są pewne obszary w życiu każdego człowieka, o których nie chcemy mówić w większym gronie i sytuacja indywidualnego kontaktu doskonale się tutaj sprawdza, gdyż łatwiej jest przepracować niektóre bolesne wspomnienia w obecności jednej osoby.

Trudności dorosłych, którzy wychowywali się w rodzinie z problemem alkoholowym polegają na niemożności odseparowania się od problemów rodziny pochodzenia. Nadal angażują się w ich losy, stawiając sprawy rodzeństwa i rodziców ponad własne potrzeby. Duża część osób z syndromem DDA wymaga psychoterapii osobistych problemów, w której ważną częścią jest przepracowanie urazów doświadczonych w dzieciństwie i relacjach z bliskimi. W znacznej mierze oznacza to pracę nad chronicznym lękiem i poczuciem zagrożenia, wstydem oraz doznaną krzywdą.